| DUTCH REVIEW – YA/sci-fi/dystopian | Vlammenwerper van Brandon Sanderson

| DUTCH REVIEW – YA/sci-fi/dystopian | Vlammenwerper van Brandon Sanderson

Vlammenwerper Book Cover Vlammenwerper
#2 de Wrekers
Brandon Sanderson
Young adult, Sci-Fi, Dystopian
Uitgeverij Q
2016
Paperback
413

Tien jaar geleden verscheen Calamity aan de hemel en ontwikkelden sommige mensen ineens bijzondere krachten. Deze zogeheten ‘Epics’ kregen niet alleen een gave, maar ook een onstilbare honger naar macht en destructie. Niemand durft de Epics een strobreed in de weg te leggen. Niemand, behalve de Wrekers. Die geheimzinnige groep heeft al meerdere onverslaanbaar geachte Epics uitgeschakeld.
David wil de Hoge Epic Vlammenwerper opsporen. Het gerucht gaat dat die in Babylar is, het voormalige Manhattan. Babylar wordt geregeerd door de mysterieuze Regalia. Het binnendringen van een stad onder het juk van een tirannieke Epic is een levengevaarlijke missie. David is vastberaden Regalia te trotseren. Hij moet en zal Vlammenwerper vinden, zelfs als hij het met de dood moet bekopen.

Welkom terug in de wereld van ‘superheroes gone bad’. Epics met bijzondere gaven en de mensheid wat probeert te overleven in deze gruwelijke wereld die voortkwam door de verschijning van Calamity! <= Als eerste wil ik uitgeverij Q bedanken voor de recensie exemplaren van deze trilogie! Momenteel ben ik bezig in Calamity en komt het eind van de serie dus nabij *huilen*. Wat ben ik jullie dankbaar dat ik deze boeken heb kunnen lezen, want ze zijn geweldig! 

David is helemaal op zijn plek tussen de wrekers en het voelt alsof je oude vrienden na lange tijd weer terugziet als je aan Vlammenwerper begint. David en de rest van de wrekers zijn personages wat ik echt gemist heb sinds het uitlezen van Staalhart en wat heb ik ervan genoten om weer op avontuur te mogen gaan met ze! En vergeet niet: om ook David en zijn metaforen weer tegen te komen.

Sparks. Ze leek wel te huilen. Idioot! dacht ik, terwijl ik snel door het gebladerte naar haar toe liep. Iets romantisch! Je had iets romantisch tegen haar moeten zeggen, slontze! Aardappel was niet romantisch. Ik had wortel moeten zeggen.

Het begint al meteen met spanning en actie, waarvan ik het idee krijg dat dit kenmerkend is voor Sanderson als ik terugdenk aan Staalhart. Ik zit Meteen in het verhaal en verslind pagina na pagina zonder ook maar uit mijn boek op te kijken naar de wereld om me heen. Ik ben helemaal in het verhaal verloren gegaan..

..|STORY-LINE|.. 

In Vlammenwerper vergezelt David Prof en Tia naar het oude New York/Manhatten wat nu Babilar genoemd wordt. Deze stad staat grotendeels onder water, wat het werk is van een Hoge epic genaamd Regalia. Het wordt al snel duidelijk dat deze hoge Epic en prof elkaar kennen van vroeger en dat ze achter prof aan zit. Tegelijkertijd zijn er meerdere epics die de stad terroriseren, waarvan er eentje zo’n grote dreiging vormt dat ze hem wel moeten tegenhouden => Kaalslag.

Terwijl David samen met Prof, Tia en de wrekers van de new york groep proberen om Regalia, haar volgelingen en Kaalslag tegen te houden probeert hij ook zijn eigen plannetje uit te voeren; Megan vinden, haar vrijspreken van de moord op één van de new york wrekers en zorgen dat ze terugkomt naar hem en de Wrekers. Maar niemand om hem heen gelooft dat Megan Echt goed is en dat ze altijd iedereen voor de gek heeft gehouden dus het is voor David een moeilijke opgaaf om stiekem achter Megan aan te gaan zonder dat de rest erachter komt.

..|SETTING|..

Geen enkel slecht woord over de setting in dit boek. Waar je in Staalhart te maken kreeg met een stad die vrijwel volledig van Staal was, maak je nu kennis met een stad die grotendeels onder water staat en waar nog veel meer andere rare en mysterieuze dingen gebeuren die niet verklaarbaar zijn maar die je o zo graag wil ontrafelen.

Er groeit oplichtend fruit aan de planten die de gebouwen overwoekeren vanbinnen en vanbuiten wat boven het waterspiegel uitkomen, waarvan gezegd wordt dat deze door een epic genaamd Ochtendgloren gemaakt wordt.

Zo zijn de mensen die er wonen vrij relaxed ondanks de dreiging van de epics die in de stad leven. Ze zijn dus heel anders als de inwoners van Newcago waar David opgegroeid is. Dat was een welkome afwisseling en ik vind het geweldig dat Sanderson er vernieuwing in weet te brengen. De hele setting in dit boek is gewoon echt indrukwekkend!

..|PERSONAGES|..

David is weer net zo geweldig als in boek 1. Zoals ik al eerder zei voelt het alsof je een oude vriend terugziet nadat je hem een tijd hebt moeten missen. Dat gevoel krijg ik als ik David weer tegenkom in Vlammenwerper. Hij is weer die moedige jongen met die heerlijke rare metaforen die je keihard laten lachen en een personage met het hart op de juiste plaats, zoals we hem leerden kennen in Staalhart.  Wat ik ook erg mooi vind om te zien is hoe standvastig David is in zijn denken en doen. Ondanks dat verschillende gebeurtenissen hem overstuur maken, blijft hij trouw aan zichzelf en hetgeen waar hij in gelooft.

Ik had me niet gerealiseerd dat dit hele ‘water’-gedoe een probleem zou worden. Ik bedoel…De halve wereld is toch overdekt met water? En wij mensen bestaan ook voor de helft uit water, dus die onderzeeboot binnenklimmen had net zoiets moeten zijn als een schaap dat zich in een grote hoop watten liet ploffen.
Maar zo voelde het niet. Het voelde als een schaap dat op een hoop spijkers neerkwam. Natte spijkers. Op de bodem van de oceaan.

De nieuwe bij personages stellen me wel een beetje teleur moet ik zeggen. Op Mizzy na, wat ik wel een leuke toevoeging vind, zijn de andere nieuwe personages in dit boek vrij oppervlakkig en krijg ik er maar moeilijk een klik mee. Cody en Abraham komen al snel niet meer voor in dit boek en ik denk dat ik de nieuwe personages te zeer vergeleek met de personages uit boek 1 en mijn verwachtingen hierdoor misschien te hoog lagen?

De Epics in dit boek zijn weer geweldig geschreven. Zoals je misschien weet ben ik gek van superheld-verhalen en ik houd van deze twist eraan: superheroes gone bad. Ik vond de epics die we tegenkwamen in Staalhart al onwijs gaaf, maar ook in Vlammenwerper weet Sanderson mij weer volledig in te palmen met een nieuw scala aan epics. Ze zijn origineel,  verschillend qua gaven en blijven mysterieus genoeg waardoor je constant op dat randje van je stoel zit te lezen, zo snel als je kunt, om meer te weten te komen.

..|SCHRIJFSTIJL|.. 

Sandersons schrijfstijl is weer net zo EPIC als in boek 1. Het is verslavend en vloeiend geschreven waardoor je pagina na pagina omslaat en je door het boek heen vliegt. Sanderson weet alles zo ontzettend gaaf te beschrijven dat het net lijkt alsof zich er een block-buster film voor je ogen afspeelt en dat is hetgeen wat ik dan ook zo ontzettend goed vind aan zijn schrijfstijl: die geweldige visualisatie die hij je als lezer weet te geven!

..|PLOT|..

Dit boek wist mij minder goed te verrassen als het vorige boek, maar dat komt omdat ik in boek 1 al een klein voorgevoel had over wat er op de lange termijn zou kunnen gebeuren met bepaalde personages. Dat bleek in dit boek dus uit te komen en ondanks dat ik daar dus niet verrast over was, vind ik het wel heel gaaf! Want ik weet zeker dat Calamity een knaller van een slotboek gaat worden hierdoor, damn!

De reden dat het boek nu 4 sterren krijgt i.p.v. 5 is omdat voor mijn gevoel de plotwendingen minder verrassend waren als het eerste boek en ik met de nieuwe bij personages grotendeels geen goede klik kreeg, ik was er minder enthousiast over dan over Cody en Abraham bv. die we al eerder leerden kennen.


(Pic Credit: sandersonfans, deviantart)

..|CONCLUSIE|..

Overall kan ik gewoon niet anders zeggen dan dat dit wel echt een geweldige read was, van begin tot eind! Een geweldige en indrukwekkende setting,wat een welkome verrassing was na de Newcago-setting (die ook super tof was!!). Daarnaast nog een aantal nieuwe epics die ik echt goed beschreven vond en dan natuurlijk weer David in de hoofdrol. Ik zou makkelijk nog 10 boeken met hem erin kunnen lezen, wat een geweldig hoofdpersonage is hij toch!

David op een Feestje! Ik moest zo hard lachen!

Ik ging echt niet opbiechten dat ik dit nog nooit eerder gedaan had en dus probeerde ik de anderen zo goed mogelijk na te doen. Ik voelde me net een cupcake op een bord vol biefstukken.

Net zo verslavend en epic als Staalhart en ook nu sluit Sanderson het boek met een knaller af en het zorgde ervoor dat ik ook METEEN ben gaan lezen in Calamity omdat ik gewoon MOEST weten hoe het verder zou gaan. Binnenkort volgt er dus ook een recensie van Calamity, tot dan?

 

3 Comments

    1. Author

      Jaa klopt ik vond deze dus ook net iets minder. Ik miste Cody en Abraham bv. heel erg en Megan in een groot deel vh boek. 2/3 nieuwe bij personages deden me niet zoveel hierdoor.. Maarrr het bleef voor de rest wel gewoon weer net zo geweldig als dat boek 1 ook was met al die actie scenes, gave gadgets, nieuwe epics etc. Calamity heb ik meteen erna doorgelezen, daar schrijf ik momenteel de recensie van 🙂
      melissasbookworld onlangs geplaatst…| RECENSIE – New Adult | WILDER van Rebecca Yarros (#1 the Renegades)My Profile


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

CommentLuv badge