RCENSIE: Ugly Love van Colleen Hoover

Ugly Love Book Cover Ugly Love
Colleen Hoover
New adult, contemporary, romance
Simon & Schuster
5 augustus 2014
paperback
322

When Tate Collins finds airline pilot Miles Archer passed out in front of her apartment door, it is definitely not love at first sight. In fact, they wouldn't even consider themselves friends. But what they do have is an undeniable mutual attraction.

He doesn't want love and she doesn't have time for a relationship, but their chemistry cannot be ignored. Once their desires are out in the open, they realise they have the perfect set-up, as long as Tate can stick to two rules - never ask about the past and don't expect a future.

Tate convinces herslelf she's ok with it, but soon realises that it's harder than she thought. Will she be able to say no to her sexy pilot when he lives just next door?

Ugly love is het tweede boek van Hoover wat ik gelezen heb. Mijn eerste was november 9, die ik dit jaar nog wil herlezen zodat ik een recensie kan schrijven. (Dit blijf ik bewust uitstellen omdat dat boek mij verscheurd heeft en ik bang ben om al die heftige, intense emoties weer te voelen hihi) Maar Ugly love laat me weer zien waarom ik zoveel van Hoover’s schrijfstijl houd terwijl ik tegelijkertijd doodsbang ben om pagina’s om te slaan.. Bang voor alle pijn en emoties die gepaard gaan met het lezen van haar verhalen hihi. Ugly love was hier geen uitzondering op. Emotioneel, intens, aangrijpend.. Verdrietig, mooi en hartverscheurend. Een bijzondere leeservaring van begin tot eind!
c04493c8559b312d3fab72feed6652ec


Het verhaal begint met Tate, die bij haar broer gaat inwonen terwijl zij haar studie afmaakt en werkt als verpleegster in het ziekenhuis. Aangekomen bij haar broers appartement vind ze een dronken man die uitgeteld tegen de deur van het appartement ligt. Ze belt met haar broer, vragen wat te doen en hij zegt doodleuk om hem mee naar binnen te nemen om daar zijn roes uit te slapen. Niets bereidt haar voor op de ontmoeting met deze man ‘the day after’. En laat Tate nu net geen ochtendmens zijn, wat ik absoluut geweldig vind aan haar want ik ben wat dat betreft precies hetzelfde hahaha en de manier waarop ze dit laat blijken is echt GEWELDIG. 

If he is going to be my neighbor for the next few months, I’d better set him straight now. I toss the covers off and stand up, then walk to the door and meet his gaze. “Do me a favor and take a step back.” Surprisingly, he does. I keep my eyes locked with his until the bedroom door slams in his face and I’m looking at the back of the door. I smile and walk back to my bed. I lie down and pull the covers over my head. I win. The door opens again. Flies open. “What the hell is wrong with you?” he yells. “YOU!” I yell back!

Vanuit Tate’s POV zien we dus haar verhaal in huidige tijd; Het moment Vanaf dat ze Miles ontmoet en al snel duidelijk wordt dat ze zich beiden ontzettend tot elkaar aangetrokken voelen. Maar Miles kan zichzelf niet overgeven aan een relatie en staat alleen open voor een seksuele relatie, waar Tate mee instemt. Ze werkt en studeert en voor haar is er ook weinig tijd om een relatie te onderhouden, houdt ze zichzelf voor. Dus stemmen ze samen in om hun aantrekkingskracht niet langer meer te ontkennen en een leuke tijd te hebben. Het is al van begin af aan duidelijk dat ondanks dat Tate zichzelf wijs maakt dat ze zich aan zijn regels kan houden, ze gewoon keihard valt voor hem. Andersom krijg je momenten te zien waarin Miles zo hard vecht tegen zijn gevoelens, gevoelens voor Tate die zoveel dieper gaan dan ‘alleen seks en meer niet’. Maar door zijn verleden, weigert hij zichzelf over te geven aan liefde. Hij weigert zijn hart opnieuw te verliezen en maakt zichzelf wijs dat niks het waard is om liefde te voelen..het enige wat hij kent is Ugly Love en hij ziet niet verder dan dat, ook al zorgt Tate ervoor dat hij weer begint te leven. Leven en voelen,na 6 jaar pijn en verdriet..
Miles’s POV is zijn verhaal van 6 jaar eerder, waarin we zijn eerste liefde leren kennen. Het verhaal waarin hij een leven met haar probeert op te bouwen, ondanks vooroordelen en tegenslagen maar wat een vreselijke wending krijgt. Elk hoofdstuk kruipt steeds verder naar het moment waarvan je weet dat dit het moment is dat Miles gebroken heeft, onherstelbaar beschadigd. Je wil ZO GRAAG weten waarommm hij zich in godsnaam niet aan Tate kan binden, maar tegelijkertijd breekt het je hart Voor hem om te lezen wat hij door heeft gemaakt.
Tate valt steeds harder en dieper maar met elke keer dat ze samen is met Miles, waarin hij steeds meer stukjes van zichzelf laat zien waarna hij zich prompt weer compleet afsluit van haar, breekt Tate steeds meer. Ze blijft hoop houden dat Miles zich bedenkt Voor haar, maar niets lijkt erop te wijzen dat dit gebeurt…


En net als Tate weet je gewoon al wat er gaat gebeuren; dat het niet goed kan eindigen allemaal en gepaard gaat met een gebroken hart, maar toch stel je jezelf open voor die allesvernietigende pijn waarvan je weet dat hij je helemaal gaat breken. Ik heb zo’n gevoel dat ELK Colleen Hoover gepaard gaat met deze intense emoties in een verhaal wat je compleet weten te breken, maar wat er tegelijkertijd voor zorgt dat je niet snel genoeg kunt lezen omdat het zo verslavend en mooi is! Dit zijn van die verhalen wat zich vastklampen aan je hart en ziel, zich diep nestelen om nooit meer weg te gaan.
otp feels

“God gives us the ugliness so we don’t take the
beautiful things in life for
granted.”

En die momenten die Tate ervaart waarin ze Miles Echt even ziet, dus niet die afgestompte persoon die hij al 6 jaar is, zijn zo mooi!!!! It hurts so much, maar je kunt gewoon niet anders dan genieten van dit boek. Je verwelkomt de pijn, maakt vrede met het feit dat het je ondergang wordt en leest vrolijk door. Elk beetje hoop wat je krijgt van Miles zuig je in je op en laat je niet meer los. Ik snap helemaal waarom Tate zo vernietigend bezig is, waarom ze niet weg kan blijven van hem ondanks dat het een ‘accident waiting to happen’ is.. Want Miles, sexy pilot that he is, is een mysterie wat je wil ontrafelen. Een magneet waarvan het onmogelijk is om niet tot aangetrokken te worden, wat je gewoon niet kunt afstoten.

Het enige wat ik jammer vond is de aanwezigheid van zoveel Rachel. Ik snap volkomen, en dat heb je vanaf het begin al in de gaten, dat dit nodig is om Miles te leren kennen. Om erachter te komen Waarom hij zo beschadigd is.. Maar al heel snel ship je Miles en Tate samen en om dan zijn POV te zien van 6 jaar terug waarin hij tot over zijn oren verliefd is op Rachel en alles wat er nog volgt, breekt je hart toch stiekem wel hoor. Ook al weet je diep vanbinnen dat dit het verleden is… Toch doet dat iets met me, alsof er een mes gedraaid wordt in mijn hart. Dat gevoel wat ik daarbij heb, da’s iets waar Hoover heel goed in is; mij zo’n vreselijk ‘stomach-dropping’ gevoel bezorgen. Dat gevoel had ik namelijk ook in November 9, alleen daar was het nog eens vertienvoudigd omdat het in de situatie in dat verhaal gewoon ECHT VERNIETIGEND was voor mij… In dit boek kun je het iig nog in perspectief bekijken en realistisch zijn hihi. Door de aanwezigheid van Rachel duurde het voor mij wel langer om mezelf emotioneel helemaal te geven aan het verhaal in de huidige tijd, want ik durfde gewoon niet. Maar op een gegeven moment ontkom je er niet meer aan. En als je in die emotionele achtbaan zit, kun je schreeuwen wat je wil.. Je zit VAST, compleet vast en kunt nergens meer aan ontkomen. Je kunt alleen nog ondergaan wat er komen gaat en hopen op een goede afloop.

Het moge duidelijk zijn dat dit boek van Colleen Hoover een boek is wat ik ga aanraden. Ja, je wordt emotioneel helemaal door de mangel gehaald. Maar een verhaal wat zo geschreven wordt; zo emotioneel, intens, aangrijpend en zo mooi en verdrietig tegelijk.. Het is gewoon een prachtige leeservaring van begin tot eind! De schrijfstijl is heerlijk, je vliegt er doorheen. Ik had het boek binnen een paar uur uit, dus dat zegt voor mij al genoeg. Eenmaal begonnen, kun je gewoon niet meer stoppen. Ik twijfel of er een boek is van Hoover waarbij ik mezelf niet helemaal verlies.. Waarbij ik denk: Meh, niet bijzonder. Deze auteur weet Echt hoe je een bijzonder verhaal moet neerzetten, bijzondere personages schrijf en je als lezer zijnde een bijzondere leeservaring moet geven. Colleen Hoover is een auteur die gelezen MOET worden!

Liefs Melissa
Be your own kind of Beautiful…

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

CommentLuv badge